همیشه جات تو قلبمه
من کیستم ؟ به پای تو از دست رفته ای
تابی نمانده در تنم افسونگری مکن
من چیستم ؟ به راه تو از جان گذشته ای
صبری نمانده دردل من،دلبری مکن
آن سوی پنجره زیباست اگربگذارند
چشم مخصوص تماشاست اگربگذارند
من از اظهار نظرهای دلم فهمیدم
عشق هم صاحب فتواست اگر بگذارند
اگه خواستی عشقتو یک گوشه قایم کنی
روی قلب من حساب کن
اگه یک وقت دلتنگ شدی
روی شونه های من حساب کن
اگه دلت یک کمی غصه می خواست
روی مرگ من حساب کن
آیا تاکنون مزرعه ای غرق شده در باران را دیده ای؟
و خوشه هایی که بر آب تاب می خورند؟
اینک، من آن خوشه ام بر آب می رود
بايد از عطر اقاقي
تو رو آغاز كنم
با صداي خيس بارون
تو رو آغاز كنم
از تماشاي قناري
به تو پرواز كنم
به تو گل ميزنم از بهانه هامؤ
از همه شبانه هامؤ
ميرسم به تو دوباره
بوي عطر تو ميدم ترانه هامؤ
پر اسمت ميشن عاشقانه هامؤ
از گل و شن و ستاره
ميرسم به تو دوباره
نيستي اما يادت اينجاست وقت گل كردن روياست
به تو من ميرسم از اين شب نيلوفري
به تو من ميرسم از اين راه خاكستري
به تو كه خاطره هام¸به هميشه ميبري
به تو گل ميزنم از بهانه هامؤ
از همه شبانه هامؤ
ميرسم به تو دوباره
بوي عطر تو ميدم ترانه هامؤ
پر اسمت ميشن عاشقانه هامؤ
از گل و شن و ستاره
ميرسم به تو دوباره
نيستي اما يادت اينجاست وقت گل كردن روياست
آنگاه که عاشقت شدم
آنگاه که از ترس تو
به کنجی برای تو میمردم
آنگاه که از شرم چشمانم را
به نگاهت میبستم
آنگاه که دلتنگ تو میشدم
به رویای تو پا میگذاشتم
طبیعتم بود
زاده ی تنهایی
و ساکن شهر رویا........
بی حضور تو دلتنگ ترین بودم
و با حضور تو یک سنگ
در حضورت فراموش شده ی شهر عشق بودم
وجودم از عشق
اما بیگانه
شرمم باد
که شرمم تو را از من گرفت...............
تك درختي خشك،
سخت دلبسته به فردا هاي تار؛
تا كه نوري از فلق بيرون زند؛
تا كه اسبي با سواري از ميان ابرها بيرون پرد؛
تا كه روزي قطره آبي جان دهد؛
يا كه پيري تيشه بر اندام خشكش بر كشد؛
آن درخت ناز بست بنشسته ميان خاك،
تا بهاري از ميان اين ورق هاي زمان
جوش اميدي بر اندامش زند.
 | ||
|
خود را باور بدار تا دیگران هم تو را باور بدارند تجربه کلمه ای است که انسانها بر خطاهای خویش مینهند عظمت تو در باورهای توست و نهفته در وجودت ای کاش اهمیت تو نگاه تو باشه نه چیزی که بر آن مینگری کلمه ها همیشه از تجربیات واقعی چند گام عقبترند | ||
رهگذری بودی مانند ديگر رهگذران
از ماندن گفتی
از ساختن دری برای کاروانسرا
و اقامت برای هميشه
اولين نبودی اما...
آخرين شدی
رهگذران مرامشان شکستن در بود
نه ويرانی کاروانسرا
ولی تو ويران نمودی
روزگارم بد نيست
چهره ام گلگون است
نه از آن بوسه ی تو بلکه ز اشک
سينه ام نيز پر است
نه ز اميد که از رنج و غم است
حال دستم بد نيست
لرزشی کم دارد
کار تو نيست کار اين ايام است
زانوانم سست است
شکر...
می شود راهی رفت
نه بسويت که به آن دور ديار
روزگارم بد نيست
همه چيز گاه اگر کمی تيره می نمايد...
باز روشن می شود زود
تنها فراموش مکن اين حقيقتی است:
بارانی بايد٬ تا که رنگين کمانی برآيد
و ليموهايی ترش تا که شربتی گوارا فراهم شود
و گاه روزهايی در زحمت
تا که از ما،انسان هايی تواناتر بسازد.
خورشيد دوباره خواهد درخشيد، زود
خواهی ديد.
ای وای از اون همه احساس
شد پر پر نگاه تو
حيف از دلی که با جونم
می رفت به راه تو
حالا که دست دل سنگت
رو شد واسه دل خستم
می خوام بدونی چشمام و
روی تو بستم...
عشق يعني
مردن محبوس شدن در قفس مرغ مهاجر
عشق يعني زيستن در مردن ثانيه ها
عشق يعني مرگ فاصله ها در اوج رسيدن به التهاب
عشق يعني زخم يك قلب شكسته در هبوط معشوق
عشق يعني تپش قلب در لحظه ي ديدار
عشق يعني خاطرات كهنه ي يك گل سرخ
آه … آه…
افسوس كه دگر رمقي نمونده
واسه اين دل شكسته
كه بگذرد از سر اين عشق
تو همیشه می تونی مثل ققنوس دوباره زاده شی
می تونی تو جنگل سوخته ی شعر جرات شکفتن دوباره شی
من هميشه ترا مي ستودم
من هميشه بهار را در چشمان تو مي ديدم
من هميشه از دوريت رنج مي بردم
من هميشه در کنارت دنيا را زيبا مي ديدم
من هميشه محو تماشاي نگاهت بودم
من هميشه مشتاق شنيدن صدايت بودم
من هميشه ، همه جا فقط ترا مي ديدم
من هميشه در التهاب ديدارت مي سوختم
من هميشه برايت بهترين ترانه ها را مي سرودم
افسوس که تو هميشه با همه اينها بيگانه بودي
